No public Twitter messages.

aycaogus.jpg

Bahar mı çarptı beni bilmiyorum.. üzerimde bir haller, boğazım düğüm düğüm nefes almakta zorlanıyorum .. tiroid tahlillerimi yaptırmam lazım biliyorum, kuvvet muhtemel dengelerim şaştı. Bir insan nasıl olur da toparlanamaz üstelik bir de anneyse!!!.. Toparlanamıyorum.
Dün gece yine hiç uyuyamadım.. Saat başı Erin’in ağlamasına kalktım. Sabah Alpay kapıları kapatıp bir iki saat uyumam konusunda yardımcı oldu da kafamı kaldırabildim. Kaldırmam ne işe yaradı bilmiyorum.. kontrol mekanizmam çalışmıyor ve Erin canı her sıkıldığında üzerime atlayıp “memmmee” diye t-shirtümü çekiştiriyor ve ben emzirmekten hiç bu kadar yorulmadım. Değil emzirmek yolda birinin kolu değse bana irkiliyorum artık. O’nun sıkıntısı olduğunu bildiğim halde kendime karşı koyamıyorum ve bunun sonucunda bu akşam ilk defa ayrı uyuyacağız; ben dinlenmek yerine oturmuş bebeklik videolarını seyreder buldum kendimi.
Alpay ve Erin bu gece anneme gittiler, Alpay benim gitmememi bu gece uyumamı istiyor.Ben ise oturmuş gece uyandığında beni isteyecek oğlumun ne hissedeceğini düşünüp ağlıyorum.Bunu ilk defa yapan ben değilim biliyorum ama ben ilk defa yapıyorum. Zannederim Erin bana hiç benim O’na bağlı olduğum kadar bağlı olmadı.
Ev çok boş..”uyusa da bir kitap okusam ya da televizyona baksam azıcık” dediğim geceler ne kadar sesliyse bu gece bu ev o kadar sessiz. Allah ayırmasın biliyorum sadece bir gece denemelik hepsi bu ama kokusunu özledim ben oğlumun.Telefonda “anne” dedi demin kapattığımdan beri ağlıyorum. Gelim mi dedim Alpay’a “hayır gelme” dedi.
Biliyorum bu gece ben hiç uyuyamıycam..
Ne birşey yemek geliyor içimden ne içmek ne okumak ne yazmak..
Toparlanmam lazım artık..
Spora başlamak istiyorum ama ne zaman ve nerede bilmiyorum. Evde yapamıyorum eskisi gibi.. zaten hiçbirşeyi eskisi gibi yapamıyorum .. eskisi konsantre olamıyorum. Ben düzenli beslenen, kilosuna, kendisine dikkat eden, giyinmeyi seven,bir sürü uğraşı olan, sokağa çıktığı zaman illa yapacak birşey bulan bir insandan bunların hiçbirini yapmayan bir insana ne zaman dönüştüm?? Şimdi sokağa çıktığım zaman nereye gideceğimi bile bilmiyorum.Alpay” hadi tamam çık biraz hava al” dediğinde bana ” ne yapabilirim ki ” diye sormak ağırıma gidiyor..Erin büyüdüğü zaman ” anne sen ne yaparsın bu hayatta?” dese ben ne diyeceğim?? ya da “anne kilo ver artık” derse ne yapacağım??..Ben ne zaman kendime geleceğim??İçimdeki çılgın çocuğa ne oldu benim ?? nereye kayboldu?? Neden bu kadar sakin ve yüzüm hep mutsuzmuş gibi görünüyor gözlerime..
Ve ben neden hep kasvetli yazılarla boğuşuyorum..
Ve neden bana Hülya ” hadi bu hafta kız kampı yapalım gidelim bir yerlere ” dediğinde gidecek ruhu bulamıyorum!!!
Biliyorum bu gece ben hiç uyuyamayacağım..

Son not : Yazınca rahatladım galiba.Bir duş,ılık süt,yarın sabah için ilk defa denenmiş bir Erin kurabiyesi imalatı, tv, battaniye..ve Prison Break ..dinlenme gecesi “yorgun anne” gecesi :).. ve Erin bensiz çok rahat uyumuş.. Hep Erin’in ilkleri olmayacak ya.. bu da benim ilkim.. 🙂

Bu Yazılar Da İlgini Çekebilir


Önceki yazıyı okuyun:
Yemem

Dişler henüz gelmedi. çok yoruluyoruz ailecek.. en çok da Erin. Uykularından ağlayarak kalkıyor, keyfi hiç yok ve yemek yemiyor. Bütün...

Kapat